logo apteczka male

 Gdy coś nam dolega sięgamy do apteczki pierwszej pomocy medycznej. A jak możemy pomóc sobie lub komuś, kto czuje się zraniony, czy przeżywa trudne momenty?

APTECZKA PIERWSZEJ POMOCY EMOCJONALNEJ  to program profilaktyki uniwersalnej i promocji zdrowia realizowany w naszej szkole. Podczas spotkań wspólnie z uczniami zastanawiamy się, co jest ważne dla zdrowia emocjonalnego i dobrego funkcjonowania, dzieci tworzą i wyposażają swoje Apteczki. Uczymy dzieci optymizmu i radzenia sobie z przeciwnościami.

Program jest adresowany do dzieci w wieku 8-12 lat. Nauczyciele - realizatorzy prowadzą zajęcia omawiając następujące zagadnienia:

  1. Apteczka skarbów - jak leczyć rany duszy?
  2. Optymizm - myśl pozytywnie, wtedy jest łatwiej!
  3. Przyjaźń - okazuj miłość i przyjaźń!
  4. Kreatywność - ucz się całe życie, odkrywaj i wzmacniaj swoje talenty!
  5. Wytrwałość - nie poddawaj się, sukces w życiu to bieg na długi dystans!
  6. Zdrowie fizyczne - dbaj o zdrowie i ćwicz codziennie – to poprawia samopoczucie!
  7. Szczerość - nie komplikuj niepotrzebnie swojego życia!
  8. Życzliwość - próbuj zrozumieć i wspierać innych!
  9. Wdzięczność - okazuj wdzięczność za wszystko, co cię spotyka!
  10. Marzenia - wyznaczaj sobie cele i podążaj za marzeniami!

Celem programu APTECZKA PIERWSZEJ POMOCY EMOCJONALNEJ jest rozwijanie w dzieciach podstawowych umiejętności społecznych i emocjonalnych oraz przygotowanie do radzenia sobie z trudnościami. Korzystając z założeń psychologii pozytywnej, sformułowanych przez amerykańskiego psychologa Martina E. P. Seligmana, przyjęto, że optymizmu można się nauczyć, a postawa optymizmu może prowadzić do szczęśliwego i satysfakcjonującego życia.

Realizacja programu powinna przyczynić się do rozwijania w dzieciach umiejętności radzenia sobie ze stresem i trudnościami poprzez budowanie pozytywnych przekonań, wiary w siebie i zrozumienia dla innych.

Apteczka Pierwszej Pomocy Emocjonalnej jest potrzebna, by pomóc nie tylko leczyć rany duszy, ale również by odzyskać dobry humor, nadzieję i nabywać odporność psychiczną. Chcemy uczyć dzieci optymizmu, wiary we własne siły i umiejętności radzenia sobie z trudnościami.

Więcej informacji o programie można znaleźć na stronie www.pozytywnaedukacja.pl

logo przyjaciele zippiego

Program „Przyjaciele Zippiego” to międzynarodowy program promocji zdrowia psychicznego dla dzieci w wieku 5-8 lat, który kształtuje i rozwija umiejętności psychospołeczne u małych dzieci. Jest to program znajdujacy się na liście programów rekomendowanych. Uczy on  różnych sposobów radzenia sobie z trudnościami i wykorzystywania nabytych umiejętności w codziennym życiu oraz doskonali relacje dzieci z innymi ludźmi. Nie koncentruje się on na dzieciach z konkretnymi problemami czy trudnościami, ale promuje zdrowie emocjonalne wszystkich małych dzieci.

Jest to cykl spotkań, realizowanych  w pierwszych klasach szkoły podstawowej w oparciu o bardzo starannie opracowane materiały.

Program został zbudowany na założeniu, że małe dzieci można nauczyć radzenia sobie z problemami i trudnościami, dzięki czemu będą lepiej funkcjonować w młodości i w życiu dorosłym, korzystając z tych umiejętności.

Wiek 5-8 lat, to okres rozwojowy, któremu towarzyszy wiele zmian, ogromne tempo uczenia się i nabywania nowych kompetencji. Jest to również etap przekraczania progu szkolnego. Program „Przyjaciele Zippiego” uczy dzieci, jak radzić sobie ze zmianami i wyzwaniami, jak rozwiązywać konflikty i dobrze funkcjonować w grupie.

Realizując zajęcia, nie mówimy dzieciom, co mają robić, ani: "To rozwiązanie jest dobre a tamto złe". Natomiast zachęcamy dzieci do analizowania sytuacji życiowych i zastanawiania się nad możliwościami postępowania w tych sytuacjach.

Program pokazuje także, jak ważna jest rozmowa z innymi, kiedy odczuwamy smutek lub złość, jak również jak ważne jest słuchanie innych, kiedy oni przeżywają trudne chwile.

Program składa się z sześciu części:

  1. Uczucia
  2. Komunikacja
  3. Nawiązywanie i zrywanie relacji
  4. Rozwiązywanie konfliktów
  5. Radzenie sobie ze zmianą i stratą
  6. Dajemy sobie radę
  7. Uczucia

Dzieci uczą się rozpoznawać i nazywać uczucia: smutku, szczęścia, złości, radości, zazdrości i zdenerwowania. Poznają sposoby poprawiania własnego samopoczucia.

  1. Komunikacja

W ramach tej części programu dzieci uczą się skutecznej komunikacji: słuchania innych, proszenia o pomoc, mówienia tego, co chcą powiedzieć nawet w niesprzyjających okolicznościach.

  1. Przyjaźń

Ta część poświęcona jest przyjaźni. Dzieci uczą się jak nawiązywać i zachowywać przyjaźnie, jak radzić sobie z samotnością i odrzuceniem. Ćwiczą jak mówić przepraszam i jak godzić się z przyjacielem po sprzeczce.

  1. Rozwiązywanie konfliktów

Czwarta część dotyczy rozwiązywania konfliktów, w szczególności problemu prześladowania. Dzieci uczą się, co mogą zrobić w sytuacji, gdy ktoś je prześladuje lub prześladowane są inne dzieci.

  1. Radzenie sobie ze zmianą i stratą

Ta część stanowi refleksję nad radzeniem sobie ze stratą,  ze zmianami, zarówno wielkimi jak i małymi.

  1. Dajemy sobie radę

Ostatnia część stanowi podsumowanie wszystkiego, czego dzieci nauczyły się w czasie programu, czyli znajdowania różnych sposobów radzenia sobie z trudnościami, pomagania innym, oraz adaptowania się do nowych sytuacji.

Program Przyjaciele Zippiego nie mówi dzieciom, co mają robić, ani nie mówi: „To rozwiązanie jest dobre a tamto złe”. Natomiast zachęca dzieci do analizowania i zastanawiania się nad sobą i różnymi sposobami rozwiązywania trudności.

Program nie koncentruje się wyłącznie na pomaganiu dzieciom, jak mają radzić sobie z własnymi problemami, ale pokazuje, jak ważne jest rozmawianie z innymi, kiedy odczuwamy smutek lub złość, jak ważne jest słuchanie innych, kiedy doświadczają problemów.

W trakcie zajęć pojawia się wiele okazji do zabawy, ćwiczeń i rozmów o sprawach ważnych na tym etapie życia, o przyjaźni, o zmianach jakie zachodzą w nas i wokół nas, o sukcesach i porażkach oraz sposobach radzenia sobie z trudnościami. Dzieci dowiadują się, że potrafią znaleźć rozwiązanie, że warto i można prosić o pomoc, a także uczą się okazywać pomoc innym. Program jest również bardzo dobrze oceniany przez rodziców, którzy mają okazję zaobserwować przemiany swojego dziecka, ale też pochylić się nad jego problemami.

LOGO STRAZNICY USMIECHU

Najważniejszym zadaniem w wychowaniu dzieci jest pomoc w formowaniu pozytywnego wyobrażenia o sobie, by wytworzyły wiarę w siebie oraz poczucie, że gdy dają coś z siebie innym i przyjmują coś od innych, to jednocześnie wzbogacają siebie nawzajem

Prof. Nada Ignjatović – Savić

„Strażnicy Uśmiechu” – program profilaktyki uniwersalnej oraz promocji zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży w wieku 8-15 lat

Strażnicy Uśmiechu 1: 8-10 lat

Strażnicy Uśmiechu 2: 10-15 lat

Celem programu „Strażnicy Uśmiechu” jest rozwój samoświadomości dzieci,  kształtowanie ich umiejętności życiowych oraz społeczno – emocjonalnych,  w tym radzenia sobie z trudnymi i nieprzyjemnymi uczuciami, a także umacnianie zaufania do siebie i do innych. Program ten został opracowany w celu wyposażenia uczniów w najważniejsze kompetencje społeczno-emocjonalne, które pozwolą im w przyszłości dobrze funkcjonować, unikać zachowań ryzykownych, ograniczać zagrożenia związane z uzależnieniami.

W efekcie udziału w zajęciach następuje u uczniów wzrost umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych i współpracy, poprawa umiejętności komunikacyjnych i rozwiązywania problemów.

Podstawy teoretyczne programu są połączeniem interaktywnego i konstruktywistycznego podejścia do rozwoju człowieka Lwa Wygotskiego z modelem Porozumienia bez Przemocy Marshalla B. Rosenberga.

Poprzez zajęcia prowadzone w atmosferze zabawy, stwarza się dzieciom możliwość:

  • uświadamiania sobie swojej wyjątkowości, wzajemnych różnic i podobieństw,
  • wzbogacania swoich doświadczeń i umiejętności radzenia sobie z problemami,
  • rozwijania optymalnych strategii przezwyciężania nieprzyjemnych stanów psychicznych,
  • rozwijania sztuki wyrażania siebie i komunikacji z innymi,
  • umacniania zaufania do siebie i innych.

 Tezy istotne dla programu:

Dziecięce przeżywanie świata i siebie w tym świecie dokonuje się za pośrednictwem dorosłych, którzy pomagają dziecku zmierzyć się z wyzwaniami, prowadząc go na wyższy poziom rozwoju, a jednocześnie chronią go przed doświadczeniami, do których jeszcze nie dorosło;

Dzieci są aktywnymi uczestnikami interakcji;

Gotowe rozwiązania nie istnieją, nie ma gotowych odpowiedzi. Dorosły pytając, nie ma z góry ustalonej odpowiedzi  jaką powinien otrzymać od dziecka. Należy położyć akcent na proces odkrywania i poznawania, a nie na wynik. Rozwój poznawczy następuje poprzez zabawę;

Dorosły pielęgnuje pozytywne nastawienie, komentuje je i stara się podkreślać wszystko to, co jest pozytywne i dobre w każdym z osobna;

Stwarza atmosferę zaufania i akceptacji, bez ocen i krytyki;

Wspiera dziecko i dodaje odwagi, by swoją energię wykorzystywało konstruktywnie, by nie raniło siebie, ani innych.

Ważne telefony

Początek strony